พระโพธิสัตว์เป็นนกแก้วผู้รอบรู้

นกแก้วผู้เป็นนักปราชญ์

ในป่าหิมพานต์อันเป็นแหล่งรวมแห่งสรรพสัตว์นานาชนิด มีนกแก้วตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันมีขนสีเขียวมรกตสดใส ปากสีแดงสด และมีดวงตาที่ฉายแววแห่งความเฉลียวฉลาด นกแก้วตัวนี้มิใช่นกแก้วธรรมดา หากแต่เป็นพระโพธิสัตว์ผู้ทรงบำเพ็ญเพียรเพื่อธรรมอันประเสริฐ แม้จะมีถิ่นที่อยู่ในป่า แต่นกแก้วก็ไม่เคยหยุดเรียนรู้ มันเฝ้าฟังเสียงของสรรพสัตว์ สังเกตการณ์ธรรมชาติ และพยายามทำความเข้าใจกฎแห่งกรรม

วันหนึ่ง มีพรานป่าผู้หนึ่งหลงเข้ามาในป่าแห่งนี้ พรานผู้นั้นเป็นคนที่มีจิตใจโหดร้าย เบียดเบียนสัตว์เพื่อสนองความต้องการของตนเอง เขาได้นำเครื่องมือมากมายมาเพื่อจับสัตว์ป่า และได้ตั้งกับดักไว้ทั่วบริเวณ

นกแก้วพระโพธิสัตว์มองเห็นการกระทำของพรานด้วยความสงสารและห่วงใย มันรู้ดีว่าหากปล่อยไว้ สัตว์น้อยใหญ่ในป่าจะต้องเดือดร้อน

“ท่านพราน” นกแก้วพระโพธิสัตว์เอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันดัง “ท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่ เหตุใดจึงมาทำลายความสงบสุขของป่าแห่งนี้”

พรานป่าตกใจเมื่อได้ยินเสียงพูดของนกแก้ว มันมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง แล้วจึงเห็นนกแก้วตัวงามเกาะอยู่บนกิ่งไม้สูง

“เจ้าเป็นใครกัน? ถึงได้มาพูดกับข้าเช่นนี้” พรานถามอย่างไม่พอใจ

“ข้าคือนกแก้วผู้ที่เห็นเหตุการณ์” นกแก้วตอบ “ข้าเห็นท่านวางกับดักมากมาย สัตว์ทั้งหลายในป่านี้คงต้องเดือดร้อน”

“แล้วมันเกี่ยวอันใดกับเจ้า?” พรานย้อนถาม “ข้าล่าสัตว์เพื่อเอาชีวิตรอด เจ้าจะมาห้ามข้าไม่ได้”

“การล่าสัตว์เพื่อเอาชีวิตรอดนั้น เป็นเรื่องหนึ่ง” นกแก้วกล่าว “แต่การล่าที่โหดร้ายเบียดเบียนเกินความจำเป็นนั้น ย่อมเป็นบาป”

“เจ้าจะสอนข้าหรือ?” พรานแค่นหัวเราะ “ข้าทำมาหากินเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก เจ้าเป็นเพียงนกแก้ว จะมาเข้าใจอะไร”

“แม้ข้าจะเป็นเพียงนกแก้ว” นกแก้วกล่าวอย่างใจเย็น “แต่ข้าได้ศึกษาธรรมะมามาก ข้าทราบดีว่าทุกชีวิตล้วนมีคุณค่า การเบียดเบียนผู้อื่น ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์”

“ข้าไม่เชื่อเรื่องบุญเรื่องบาป” พรานตอบอย่างท้าทาย “ข้าเชื่อในสิ่งที่ข้าทำเท่านั้น”

“หากท่านไม่เชื่อในสิ่งที่ข้าพูด” นกแก้วกล่าว “ลองฟังเรื่องนี้ดู…”

นกแก้วพระโพธิสัตว์จึงเริ่มเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้พรานฟัง เรื่องราวเกี่ยวกับชายผู้หนึ่งที่หลงผิดไปฆ่าสัตว์มากมาย จนต้องตกนรกหมกไหม้ ได้รับทุกข์ทรมานแสนสาหัส นกแก้วบรรยายภาพนรกได้อย่างชัดเจน ทำให้พรานป่าเริ่มรู้สึกขนลุก

“นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกรรม” นกแก้วกล่าวต่อ “หากท่านยังคงทำเช่นนี้ต่อไป ผลกรรมย่อมตามมาแน่นอน”

พรานป่าเริ่มรู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของนกแก้ว ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกถึงความน่ากลัวของผลกรรมที่อาจจะเกิดขึ้น มันเคยเห็นสัตว์บาดเจ็บล้มตายด้วยน้ำมือของตนเอง แต่ไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมา

“แล้วข้าจะทำอย่างไรเล่า?” พรานถามเสียงอ่อนลง

“จงกลับตัวกลับใจเสีย” นกแก้วแนะนำ “เลิกเบียดเบียนสัตว์ หันมาเลี้ยงชีพด้วยอาชีพสุจริต จะเป็นที่พึ่งแก่ตนเองและผู้อื่น”

เมื่อได้ฟังคำสอนอันมีเหตุผลจากนกแก้ว ประกอบกับภาพนรกที่ถูกบรรยายอย่างน่ากลัว พรานป่าก็เริ่มสำนึกผิด มันรู้สึกละอายใจกับการกระทำของตนเอง

“ข้าเข้าใจแล้ว” พรานกล่าว “ข้าจะเลิกทำอาชีพนี้ และจะหันไปหาอาชีพอื่น”

พรานป่าได้เก็บเครื่องมือทั้งหมดของตนเอง และเดินออกจากป่าไปด้วยจิตใจที่สงบลง จากนั้นมา มันก็ได้เลิกทำอาชีพพราน และหันไปปลูกพืชเลี้ยงสัตว์แทน

ส่วนนกแก้วพระโพธิสัตว์ก็ยังคงเฝ้าสังเกตการณ์ในป่าแห่งนั้นต่อไป พร้อมที่จะช่วยเหลือสัตว์อื่นที่หลงผิด